Do założenia spółki w sposób tradycyjny konieczna jest obecność notariusza oraz wspólników lub ich pełnomocników. Notariusz, na podstawie uzyskanych danych, sporządza umowę spółki, która musi zawierać:
Ponadto trzeba pamiętać, że spółka z o.o., jako spółka kapitałowa, musi mieć w umowie zapisaną wysokość włożonego kapitału, który nie może być mniejszy niż 5 000 złotych. Warto w umowie zawrzeć informacje o sposobie reprezentowania spółki i zarządzie. Opłata dla notariusza za wykonanie tych czynności jest zależna od poziomu kapitału zakładowego spółki.
Do powstania spółki konieczne jest oprócz zawarcia umowy spółki także wniesienie przez wspólników wkładów na pokrycie całego kapitału zakładowego, powołanie zarządu, powołanie rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej, jeżeli wymaga tego ustawa lub umowa spółki oraz wpis do rejestru przedsiębiorców. Zawarcie spółki z o.o. należy w ciągu 6 miesięcy zgłosić do Krajowego Rejestru Sądowego oraz umieścić ogłoszenie o rejestracji w Monitorze Sądowym i Gospodarczym. Opłaty za te czynności wynoszą kolejno 500 zł i 100 zł i są stałe.
Umowa spółki z o.o. może być również zawarta przy wykorzystaniu wzorca umowy. Chcąc założyć spółkę z o.o. samodzielnie, należy wejść na stronę www.ems.ms.gov.pl i założyć konto z profilem przedsiębiorstwa. Następnie należy wybrać formę tworzonej spółki, a więc spółkę z o.o. i postępować zgodnie ze wskazówkami, uzupełniając kolejne formularze. Po zakończeniu ich wypełniania zostajemy przekierowani do wniosków sądowych, a następnie musimy podpisać dokumenty za pomocą podpisu elektronicznego lub z użyciem konta ePUAP. Następnie jesteśmy przekierowywani do bankowości elektronicznej, w celu uiszczenia stosownych opłat. Dokumenty trafiają do sądu i w ciągu 24 godzin spółka zostaje zarejestrowana. Koszty rejestracji spółki w ten sposób są niższe ze względu na pominięcie opłat dla notariusza. Mniejsza o połowę jest również opłata sądowa od wniosku o wpis do rejestru i wynosi 250 zł.
Choć może się wydawać, że rejestracja przez internet jest korzystniejsza ze względu na czas i koszty, nie zawsze jest to prawdą. Rejestracja tradycyjna daje większe możliwości ukształtowania umowy spółki i wpisania do niej zapisów, które nie są standardowe, lecz w naszej sytuacji lepiej zabezpieczają interesy spółki i poszczególnych wspólników. Droga internetowa jest korzystna dla małych spółek, aczkolwiek daje pewne ograniczenia, takie jak brak możliwości ukształtowania roku obrotowego inaczej niż rok kalendarzowy, możliwości pokrycia kapitału zakładowego wyłącznie wkładami pieniężnymi, czy sposobu zbycia udziałów. Trzeba też pamiętać, że nieznajomość prawa nie chroni nas przed odpowiedzialnością przed nim. Z pewnością przed podjęciem decyzji, którą drogę wybrać i który sposób rejestracji w naszej sytuacji jest korzystniejszy, warto skorzystać z pomocy prawnej.
]]>
Do tej pory na ten temat powstało już wiele mitów, które warto zweryfikować. Oto najpopularniejsze z nich:
„Pseodonimizacja i anonimizacja to tak naprawdę to samo” — jest to mit, ponieważ psedonimizacja w przeciwieństwie do anonimizacji stanowi odwracalny proces;
„Prawo z zakresu ochrony danych osobowych jest takie samo w całej Europie” — to też jest mit (jeśli chodzi o detale) ze względu na fakt, iż zasady RODO pozwalają na odrębne uregulowania na poziomie państw członkowskich. Przykładem jest tutaj granica wieku dziecka, gdzie w Polsce wynosi ona 13. rok życia, zaś w Niemczech — 16 lat;
„RODO stanowi tylko i wyłącznie kwestię IT” — to nieprawda, że tylko i wyłącznie, ponieważ owszem obszar IT stanowi bardzo ważny obszar, ale rozwiązanie te mają przede wszystkim na celu wsparcie w realizacji prawa;
„Jeśli jesteśmy podmiotem przetwarzającym dane osobowe na zlecenie, to RODO nas nie dotyczy” — to także nieprawda ze względu na fakt, iż na ogół tego typu podmiot jest nie tylko procesorem, ale także administratorem danych osobowych;
„W ten sposób łatwo przenosi się dane” — jest to mit, ponieważ wcale nie tak łatwo o to w świetle obowiązujących przepisów, które mówią, że każdy administrator musi przekazywać zainteresowanej osobie dane w tak zwanych ustrukturyzowanym formacie przeznaczonym do odczytu maszynowego. Natomiast już działanie danych z takich m.in. takich portali społecznościowych jak np. Facebook czy Twitter opiera się na innych zasadach, więc reguły RODO niewiele zmieniają w kwestii ułatwienia przenoszenia danych.
Gdy poznaliśmy już kilka mitów na temat RODO, czas przejść do faktów, z których naczelny prezentuje się następująco:
RODO oznacza dużą liczbę nowych dokumentów — jest to niestety prawda. Taka lista dokumentacji, jaką musi wygenerować, organizacja obejmuje m.in. procedurę współpracy z organem nadzoru, ocenę skutków dla ochrony danych, procedurę realizacji prawa w celu sprostowania danych, procedurę realizacji prawa w celu usunięcia danych, formularze do zgłoszenia naruszenia bezpieczeństwa, dokumenty dla DPO (Inspektoratu Ochrony Danych), wzór rejestru czynności przetwarzania danych, dokumenty do stosowania procedury privacy by default i wiele innych.
Wskazana jest rejestracja znaku towarowego, która ułatwi jego ochronę prawną i ściganie konkurentów, którzy dopuszczą się naśladownictwa albo nawet zdecydują się na podszywanie się pod firmę będącą właścicielem danego znaku. Zobaczmy, jakie elementy mogą zostać uznane za znak towarowy.
Znak towarowy to jedna z instytucji funkcjonujących w obrocie gospodarczym już od czasów starożytnych. Za pierwsze graficzno-słowne znaki towarowe można z pewnością uznać oznaczenia amfor z winem lub oliwą, na których umieszczano oznaczenie producenta. Choć pierwotne przeznaczenie takiego systemu miało na celu raczej ochronę przed możliwymi oszustwami i fałszowaniem wagi lub zawartości, to niewątpliwe pozwalał on na niebudzącą wątpliwości identyfikację konkretnego wytwórcy. Od dawna rolę znaku towarowego ułatwiającego rozpoznanie konkretnej grupy produktów pełniły też nazwy geograficzne.
W starożytnym Rzymie znakomitą sławą cieszyły się marmury z Carrary, a do dzisiejszych czasów dzięki literaturze przetrwała nazwa wina Falernum. Wraz ze zmianami systemów gospodarczych i epok historycznych rola znaków towarowych nie tylko utrzymywała swoje znaczenie, ale wręcz rosła. Pieczęcie cechowe stosowane w średniowieczu do identyfikowania mistrza, który wyprodukował oznaczony nim przedmiot, były jednocześnie gwarancją jakości. Wielki rozwój znaków towarowych to jednak czasy rewolucji przemysłowej. To z tego okresu pochodzą pierwsze zgłaszane w urzędach patentowych znaki towarowe, np. najstarszy zarejestrowany znak „Pilsner Bier” z 1859 roku.
Od samego początku funkcjonowania prawnej ochrony znaków towarowych za dopuszczalne formy uważano zarówno znaki słowne stanowiące określoną nazwę – jak choćby w przypadku wspomnianego „Pilsner Bier”, jak i te, które były wyłącznie elementem graficznym, np. sygnatury producentów porcelany, a także połączeniem obu tych elementów, jak choćby najsłynniejszy i jeden z najwyżej wycenianych znaków towarowych – „Coca-Cola” z charakterystycznym kształtem liter.
Według obowiązujących dziś przepisów, tj. ustawy Prawo własności przemysłowej, zarejestrowany znak towarowy powinien umożliwiać jednoznaczne odróżnienie oznaczonych nim towarów od tych, które zostały opatrzone innym znakiem. Najważniejszą cechą jest więc unikatowość użytych elementów, a przy tym brak podobieństw ze znakami używanymi przez innych przedsiębiorców. Takie postawienie sprawy nie tylko gwarantuje, że konsument nie wybierze produktu przypadkowo, ale także sprawia, że nie jest możliwe zarejestrowanie znaku przypominającego już istniejący, wprowadzając klientów w błąd.
W myśl istniejących regulacji znak towarowy może przybierać bardzo różnorodne formy. Wspomniana ustawa wymienia wprawdzie znak słowny składający się z wyrazu, obrazu, ornamentu, a także kompozycji barw, formy przestrzennej oraz dźwięku jednak dopuszcza również inne możliwości, o ile spełniają warunek unikalności i łatwej odróżnialności od innych. Za znak towarowy nie będzie więc mógł być uznany żaden element, który nie wykazuje swej odmienności od innych, a także taki, który należy do powszechnie używanych. Nie będzie więc można zarejestrować znaku, który będzie łudząco podobny do innego, ale również wyrazu, który mimo innego zapisu będzie miał podobne brzmienie. Zasada ta obowiązuje też w drugą stronę – nie da się wprowadzić słowa czy słów, których zapis jest bardzo podobny, a wymowa odmienna. Podobne znaczenie będzie miało znaczenie użytego znaku graficznego, symbolu lub zapisu.
Warto jednak pamiętać, że warunkiem obowiązywania ograniczeń jest to, że znak może wprowadzać konsumenta w błąd. Wobec tego podobny pod względem znaczenia element użyty na znakach firm działających w zupełnie innych branżach będzie w większości przypadków dopuszczalny.
Warunek zachowania różnorodności sprawia, że specjaliści od marketingu, którzy na co dzień zajmują się opracowywaniem znaków towarowych, mają coraz więcej problemów ze stworzeniem symboli, które byłyby wystarczająco różnorodne, a przy tym niosły ze sobą pożądaną ze względu na cechy produktu lub jego odbiorców treść. Wiele problemów stwarzają na tym polu wszystkie tradycyjne nośniki. W przypadku wyrazów będzie to fakt, że w każdym języku istnieje określona i zwykle niezbyt obszerna pula słów, zwrotów czy całych konstrukcji gramatycznych, które są związane z daną dziedziną lub branżą.
Podobnie będzie, jeśli chodzi o symbole graficzne. Najczęstszym sposobem radzenia sobie z tymi ograniczeniami będzie np. tworzenie neologizmów, czyli zupełnie nowych wyrazów, często opartych na istniejących rdzeniach wyrazowych czy całych konstrukcjach. Inną, niekiedy o wiele bardziej skuteczną metodą będzie zwrócenie się ku nowym sposobom przekazu.
Jedną z możliwości jest wykorzystanie jako znaku towarowego całej kompozycji różnych elementów. W grę może wchodzić połączenie różnych kolorów, tekstów, obrazów czy też symboli. Przykładem znaku towarowego tego typu może być wzór opakowania konkretnego produktu. Bardzo pokrewną metodą będzie zastosowanie unikalnego kształtu opakowania – będzie to wykonalne zarówno w przypadku rozmaitych pudełek z kartonu czy tektury, jak i butelek, słoików czy rozmaitych kształtów opakowania z tworzywa sztucznego.
Duże pole do popisu istnieje wciąż w obszarze nowych technologii. Za znak towarowy mogą być uznane bowiem również treści multimedialne, np. w postaci animacji przedstawiającej ruchome elementy wraz z towarzyszącymi im dźwiękami – melodią, sygnałem czy jakimkolwiek zindywidualizowanym dźwiękiem.
Zarejestrowanym znakiem towarowym może być również kolor czy zestawienie różnych barw. Dopuszczalne są także rozmaite powtarzające się wzory. Przykładem dość innowacyjnego rodzaju znaków towarowych są znaki pozycyjne. W ich przypadku określone elementy są umieszczane w wybranych miejscach wyrobu, muszą to być jednak rozwiązania wyjątkowe i niespotykane w innych zarejestrowanych znakach.
Dowodem na to, że znakiem towarowym może być niemal wszystko, co spełni kryterium rozróżnialności i nie będzie wprowadzało klienta w błąd, jest możliwość zarejestrowania konkretnego zapachu czy smaku. Przy tworzeniu znaków duże znaczenie ma też klient, do którego będę kierowane określone produkty. O ile chropowata powierzchnia np. plastikowej butelki przeznaczonej na rynek masowy może się okazać zbyt słabo rozróżnialna, o tyle w przypadku np. produktów przeznaczonych dla osób z niepełnosprawnością narządu wzroku wyróżnikiem może być prawdopodobnie również określona faktura czy wytłoczony wzór.
Rynek związany z usługami reklamowymi i marketingowymi rozwija się wyjątkowo dynamicznie, a regulacje prawne rzadko kiedy nadążają za zmianami rzeczywistości. Można więc przypuszczać, że tworzone i rejestrowane znaki będą coraz bardziej kreatywne i zaskakujące, a jednocześnie lepiej niż dotychczas będą spełniać swoją podstawową funkcję.
]]>
W sytuacji, gdy rozwód odbył się bez orzeczenia o winie – lub z obopólnej winy – jeden z rozwiedzionych małżonków może zażądać od drugiego świadczeń w zakresie odpowiadającym jego usprawiedliwionym potrzebom oraz możliwościom zarobkowym i majątkowym małżonka zobowiązanego, o ile znajduje się w stanie niedostatku. Należy jednak podkreślić, że stan niedostatku po stronie małżonka żądającego świadczeń musi być wynikiem rozwodu, a możliwości zarobkowe i majątkowe drugiego małżonka muszą umożliwiać mu wypłacanie świadczeń.
Aby powyższy akapit był jaśniejszy, należy wyjaśnić pojęcia stanu niedostatku i możliwości zarobkowych i majątkowych.
Może być pojmowany nie tylko jako całkowity brak środków utrzymania. Za takowy uznaje się również stan, w którym środki ubiegającego się o świadczenia małżonka są zbyt małe, by zaspokajać jego usprawiedliwione potrzeby – czyli takie, których zaspokojenie jest konieczne do zapewnienia mu godziwych warunków bytowych, biorąc pod uwagę m.in. jego wiek i stan zdrowia.
Definiują nie faktyczne zarobki i dochody dłużnika, lecz takie, które pozyskiwałby przy całkowitym wykorzystaniu swoich możliwości umysłowych oraz fizycznych.
Zależą od majątku posiadanego przez dłużnika. Jest to brane pod uwagę ze względu na możliwość wystąpienia sytuacji, w której mimo niskich dochodów dłużnik jest w stanie wypłacać świadczenia, ponieważ posiada majątek o wysokiej wartości.
Jeżeli orzeczono o winie tylko jednego z małżonków, do uzyskania alimentów przez niewinnego małżonka nie jest wymagany stan niedostatku. Wciąż jednak musi występować istotne pogorszenie sytuacji materialnej – w celu jego wykazania trzeba porównać każdorazową sytuację materialną niewinnego małżonka z sytuacją, w której znajdowałby się on w przypadku braku rozwodu. Jeżeli zostanie dowiedzione istotne pogorszenie sytuacji materialnej, sąd może wydać orzeczenie, zgodnie z którym małżonek wyłącznie winny zobowiązany jest do wypłacania niewinnemu świadczeń alimentacyjnych.
Należy jednak pamiętać, że zarówno w przypadku braku orzeczenia o winie, jak i w przypadku orzeczenia o winie obopólnej lub wyłącznej, sąd nie ma obowiązku przyznania alimentów. Inaczej niż w sytuacji przyznawania świadczeń na dzieci rozwodzących się małżonków (kiedy to zostają one zasądzone w toku sprawy o rozwód), tu strona ubiegająca się o świadczenia musi przedłożyć żądanie oraz wniosek o alimenty – dopiero w tej sytuacji sąd ma obowiązek rozstrzygnięcia tej kwestii.
Warto podkreślić, że ustalone po rozwodzie alimenty mogą zostać zmienione, jeżeli sytuacja stanowiąca ich podstawę – dotyczy to zarówno dłużnika, jak i małżonka uprawnionego – uległa zmianie, tzn. jeżeli zmniejszeniu lub zwiększeniu uległy usprawiedliwione potrzeby uprawnionego albo możliwości zarobkowe lub majątkowe zobowiązanego.
Alimenty mogą również ulec wygaśnięciu w sytuacji, gdy:
Jeżeli jednak małżonek zobowiązany do płacenia świadczeń jest wyłącznie winnym rozpadu więzi małżeńskich, upływ czasu nie ma tu znaczenia, a uchylenie alimentów może nastąpić tylko wtedy, gdy zmianie uległa sytuacja stanowiąca podstawę ich przyznania.
]]>Możesz skorzystać ze zwolnienia ze składek ZUS na okres 3 miesięcy jeśli jesteś przedsiębiorcą jednoosobowym lub zatrudniasz maksymalnie do 9 pracowników. Warunkiem skorzystania ze zwolnienia jest to abyś prowadził działalność przed 1 lutym 2020 roku. W przypadku gdy zatrudniasz pracowników zwolnienie z ZUS dotyczy zarówno Ciebie jak i Twoich pracowników. Jeżeli prowadzisz jednoosobową działalność gospodarczą i nie zatrudniasz pracowników musisz dodatkowo spełnić warunek, aby Twoje przychody w marcu 2020 roku nie były wyższe niż 300 % prognozowanego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w 2020 roku. Zwolnienie z ZUS nie jest automatyczne, konieczne będzie złożenie stosownego wniosku do ZUS. Zwolnienie obowiązuje na okres 3 miesięcy, od 1 marca do 31 maja 2020 roku. Zwolnienie dotyczy wszystkich płaconych składek ZUS.
Jeżeli na skutek pandemii doszło do przestoju w prowadzonej przez Ciebie działalności możesz uzyskać świadczenie postojowe w wysokości 2080 zł. Warunkiem uzyskania świadczenia postojowego jest spadek Twoich przychodów co najmniej o 15 % w stosunku do miesiąca poprzedzającego spadek przychodów. Dodatkowo Twój przychód w miesiącu, w którym spadły Twoje przychody nie może być większy niż 300 % przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału. Również i w tym przypadku warunkiem jest rozpoczęcie prowadzenia działalności przed 1 lutego 2020 r. Jeżeli zawiesiłeś działalność po 31 stycznia 2020 r. świadczenie postojowe będzie Ci przysługiwało pod warunkiem, iż Twój przychód z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku jest mniejszy niż 300 % przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału. Aby otrzymać świadczenie musisz złożyć wniosek do ZUS.
Jeżeli w Twojej firmie na skutek pandemii nastąpił spadek obrotów gospodarczych (tzn. spadek sprzedaży towarów lub usług nie mniej niż 15 % w dwóch kolejnych miesiącach lub 25 % w jednym miesiącu), aby zapobiec zwalnianiu pracowników masz możliwość zwrócić się z wnioskiem o wypłatę świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym lub obniżonym wymiarem czasu pracy.
W sytuacji objęcia przestojem pracownika możesz wypłacić mu obniżone wynagrodzenie (nie więcej niż o 50 %). Obniżone wynagrodzenie nie może być niższe niż minimalne wynagrodzenie za pracę. W przypadku gdy zdecydujesz się na obniżenie wymiaru czasu pracy w związku ze spadkiem Twoich obrotów gospodarczych to obniżenie etatu nie może być większe niż 20 %. Przy czym etat pracownika po jego obniżeniu nie może być mniejszy niż 0,5 etatu, zaś jego wynagrodzenie niższe niż minimalne wynagrodzenie.
Dofinansowanie w przypadku obniżenia wynagrodzenia wyniesie 50 % minimalnego wynagrodzenia za pracę, a w przypadku obniżenia etatu dofinansowanie może wynieść nie więcej niż 40 % przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału. Dofinansowanie przysługuje maksymalnie na okres 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku.
W przypadku spadku obrotów możesz również zwrócić się do Starosty z wnioskiem o dofinansowanie części kosztów wynagrodzenia pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenie społeczne. Wysokość przyznanego dofinansowania będzie zależna od wysokości o jaką obroty w Twojej firmie spadły. Dofinansowanie przysługuje na okres nie dłuższy niż 3 miesiące i jest wypłacane w okresach miesięcznych. W tym wypadku będziesz miał obowiązek utrzymania w zatrudnieniu pracowników objętych umową o dofinansowanie przez okres dofinansowania oraz po zakończeniu dofinansowania przez okres równy temu okresowi.
Z takim wnioskiem możesz się również zwrócić w przypadku gdy jako osoba fizyczna prowadzisz działalność gospodarczą i nie zatrudniasz pracowników jednakże dotyczyć to będzie dofinansowania części kosztów prowadzenia działalności gospodarczej.
Jako uzupełnienie wskazać należy, iż po spełnieniu warunków przedsiębiorca może wnioskować o udzielenie pożyczki w wysokości 5.000 zł na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej mikroprzedsiębiorcy.
Ustawa wprowadziła szereg innych przepisów mających odciążyć przedsiębiorcę, o których poinformujemy w kolejnych wpisach.
]]>
Pierwszym etapem tego procesu jest sprawdzenie, czy taki sam lub podobny znak towarowy nie został już zarejestrowany przez inne przedsiębiorstwo. Można zrobić to w bazie TMview, w której znajdziemy krajowe, unijne, a także międzynarodowe znaki towarowe. Jeśli w bazie tej namierzymy taki sam symbol, zgłaszany przez nas nie uzyska ochrony. Kolejnym etapem jest złożenie podania: można zrobić to zarówno przez platformę ePUAP, jak i wypełniając formularz papierowy oraz przesyłając go na adres Urzędu Patentowego. W podaniu tym trzeba zawrzeć m.in. takie informacje jak dane osoby zgłaszającej, a ponadto przedstawienie znaku i to, jakie towary lub usługi ma obejmować. Zgłoszenia znaku towarowego można dokonać zarówno jako osoba fizyczna, jak i osoba prawna, przy czym prawo ochronne będzie udzielone wnioskodawcy. Formularze niezbędne do zgłoszenia znaku towarowego znajdziemy m.in. na stronie internetowej Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej.
Jeśli zgłaszający nie ma miejsca zamieszkania na terenie Unii Europejskiej, państw będących członkami Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu albo Konfederacji Szwajcarskiej, wówczas ma prawny obowiązek ustanowienia pełnomocnictwa. Takim pełnomocnikiem może być radca prawny, adwokat albo rzecznik patentowy. Pomoc przy rejestrowaniu znaku towarowego oferujemy również w ramach działalności naszej kancelarii.
Opłata podstawowa w przypadku składania wniosku to koszt 450 zł, jeśli zaś rejestrujemy dodatkowe klasy towarowe, za każdą kolejną kwota będzie wzrastać o 120 zł. Niezbędne będzie także uiszczenie opłaty za publikację znaku w Wiadomościach Urzędu Patentowego (90 zł).
Choć sama procedura zastrzegania znaku towarowego nie jest trudna, to warto skorzystać z pomocy radców prawnych, którzy udzielą najważniejszych informacji z zakresu Prawa własności przemysłowej i sprawnie przeprowadzą przez wszystkie etapy rejestracji.
]]>
]]>